Mijn visie
Veel vrouwen lopen niet vast omdat ze te weinig weten.
Sterker nog: vaak begrijpen ze precies waar hun patronen vandaan komen.
Ze hebben boeken gelezen, therapie gevolgd, podcasts geluisterd en eindeloos geprobeerd zichzelf te veranderen.
Toch blijft die innerlijke onrust aanwezig.
Die voortdurende alertheid. Het gevoel altijd aan te staan. Moeite met ontspannen. Moeite met voelen wat ze zelf nodig hebben.
Ik geloof dat dit niet ontstaat door een gebrek aan inzicht, motivatie of wilskracht.
Ik geloof dat veel vrouwen jarenlang hebben geleerd zich aan te passen aan de verwachtingen van hun omgeving. Te zorgen, te dragen, sterk te zijn en door te gaan. Wat ooit een manier was om veiligheid, liefde of verbinding te behouden, wordt later vaak een patroon dat hen juist van zichzelf verwijdert.
Daardoor verliezen veel vrouwen ongemerkt het contact met hun eigen gevoelens, behoeften en grenzen.
Mijn visie is gebaseerd op het inzicht dat echte verandering niet alleen plaatsvindt in het hoofd.
Ons lichaam draagt ervaringen met zich mee. Stress, spanning en oude overlevingsmechanismen worden niet alleen opgeslagen in onze gedachten, maar ook in ons zenuwstelsel.
Zolang het lichaam zich onveilig voelt, blijft het reageren vanuit overleving.
Dan blijven we controleren, pleasen, zorgen, presteren of doorgaan.
Niet omdat we dat willen.
Maar omdat ons systeem heeft geleerd dat dit nodig is om veilig te zijn.
Daarom vormt het zenuwstelsel een belangrijke basis binnen mijn begeleiding.
Geïnspireerd door de Polyvagaaltheorie kijk ik naar hoe veiligheid, verbinding en regulatie invloed hebben op ons dagelijks functioneren.
Wanneer het zenuwstelsel meer veiligheid ervaart, ontstaat er ruimte.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om bewust te kiezen.
Ruimte om aanwezig te zijn in plaats van voortdurend te reageren.
Daarnaast word ik geïnspireerd door het werk van Gabor Maté, die laat zien hoe we onszelf vaak verliezen in aanpassing en overlevingsstrategieën, terwijl we diep van binnen verlangen naar authenticiteit en verbinding.
Door het werk van Bessel van der Kolk werd opnieuw zichtbaar hoe belangrijk het lichaam is binnen herstel en verandering. Het lichaam draagt vaak verhalen die woorden alleen niet kunnen bereiken.
Ook de visie van Jan Bommerez spreekt mij aan. Zijn werk laat zien hoe veel van ons gedrag wordt gestuurd door conditioneringen en onbewuste patronen, en hoe vrijheid ontstaat wanneer we opnieuw leren aanwezig te zijn in onszelf.
Voor mij gaat heling daarom niet over jezelf repareren.
Je bent niet kapot.
Het gaat over bewust worden van wat je niet langer dient.
Over veiligheid creëren in je lichaam.
Over opnieuw leren voelen.
Over thuiskomen bij jezelf.
Zodat je niet langer wordt geleid door oude overlevingspatronen, maar kunt leven vanuit rust, verbinding en vrijheid.